VODOVOD

Novi Sad je nastao krajem XVII veka kao naselje zanatlija i trgovaca. Početkom 1694. godine kada je počela izgradnja Petrovaradinske tvrđave grad je imao oko 1000 stanovnika. Današnji naziv grada Novi Sad, datira od 01.II 1748. godine kada su stanovnici Petrovaradinskog šanca za 95.000 forinti od Bečkog dvora kupili status slobodnog grada. U gradu se osnivaju osnovne škole, Gimnazija 1810. godine i Matica srpska sa najstarijim književnim časopisom u Evropi “Letopisom”, koji izlazi i danas neprekidno od 1826. godine. U Novom Sadu je osnovan i prvi srpski profesionalni teatar 1861. godine.

Danas je Novi Sad glavni grad Vojvodine, drugi po veličini grad u Srbiji, regionalni centar, koji sa svojim ekonomskim i društvenim funkcijama ima uticaja na sva društveno-ekonomska kretanja u Vojvodini. U njemu živi oko 300.000 stanovnika.

Sve do pred kraj XIX veka stanovnici Novog Sada su pili vodu iz Dunava ili kopanih bunara. Epidemija kolere, 1892. godine, izazvana zagađenom dunavskom vodom, podstakla je bušenje dubokih bunara i intenzivirala razmišljanja o izgradnji vodovoda. Prvi duboki, subarterski bunari, izbušeni su 1895. godine. Po završetku II svetskog rata, polovinom 1945. godine, Novi Sad je imao oko 55.000 stanovnika, oko 1000 bunara i kućnih vodovoda i 106 javnih bunara. Međutim, sve to nije moglo da zadovolji potrebe za zdravom pijaćom vodom , ni po količini ni po kvalitetu, što je zahtevalo izgradnju gradskog vodovoda. Izgradnja i rekonstrukcija objekata je počela 1951. godine, a 1952. godine započela je izgradnja 9 kilometara vodovodne mreže. Izgradnja reni bunara i objekata za preradu vode počela je 1959. godine. Objekti novog vodovoda pušteni su u probni pogon 1964. godine, a u aprilu 1965. godine i u redovan pogon.

Dalji rast potreba za vodom je manje ili više uspešno pratila izgradnja osnovnih objekata sistema i vodovodne mreže. Današnji kapacitet vodovodnog sistema je oko 130.000 m3/dan. Ograničen je kapacitetom postrojenja za preradu vode. Od 90 km u 1965-oj godini, danas je dužina vodovodne mreže u sistemu, zajedno sa priključcima dostigla 1100 km.

KANALIZACIJA
Izgradnja kanalizacije u Novom Sadu počinje 1880. godine. Tada je grad imao 21.500 stanovnika i zauzimao prostor od 427 hektara. Početak II Svetskog rata Novi Sad je dočekao sa oko 40 km kanalizacione mreže kojom su se odvodile uglavnom atmosferske vode. Avgusta 1953. godine prihvaćen je i odobren investicioni program izgradnje gradske kanalizacije. Po ovom programu zadržan je osnovni koncept podela na južni i severni sliv sa mešovitim sistemom. Iste godine je započeta izgradnja, prvo objekata na Dunavu – glavnih crpnih stanica ( GC-1 i GC-2 ) sa izlivima u Dunav i glavnih kolektora. To se može smatrati početkom izgradnje moderne kanalizacije na području Novog Sada. Kanalizacioni sistem područja Novog Sada za razliku od vodovodnog sistema nije fizički jedinstven sistem, čemu su razlog topografski i hidrografski uslovi na prostoru koji pokriva. Odvodnjavanje se vrši preko više odvojenih ili povezanih slivnih područja. Na levoj obali Dunava, gde se nalazi centralno gradsko područje, formirani su slivovi:
  • Južni gradski sliv kanalizacije opšteg tipa
  • Severni gradski sliv kanalizacije opšteg tipa
  • Sliv otpadnih voda naselja Klisa
  • Sliv atmosferskih otpadnih voda Sajlovo
  • Sliv atmosferske kanalizacije industrijske zone Sever IV
Na desnoj obali Dunava su danas formirani slivovi:
  • Sliv CS Rokov potok
  • Sliv Sremskih Karlovaca
Naselja koja nemaju izgrađenu kanalizaciju su: Kisač, Stepanovićevo, Čenej, Kać, Budisava, Kovilj, Begeč, Ledinci i Bocke. U ovim naseljima otpadne vode se prihvataju putem septičkih jama, prelivnih i upojnih bunara, tako da postoji problem zagađenja podzemnih voda.